Yüksel Eker'in veda yazısı

En zor yazılar veda etmek için yazılanlar olurmuş. Tabi veda yazısı yazmayınca nasıl bir duygu olduğu tam anlaşılmıyor. Bu konuda söylenenlerin gerçek olduğunu bu veda yazımı yazarken anladım.

".... Kendisi kanser hastası. Kemoterapi oluyor. Tedavisi bitiyor ve bunu kutlamak için bir parti organize ediyor. Resimlerine baktım; bandanasını atmış, elinde kadehiyle ve gerçekten neşe dolu, hayat dolu. Şimdi bana diyeceksiniz ki; (bu güzel gecede bu güzel heyecanla başladın, kanseri niye anlatıyorsun bize?) Aslında ben o resimlerde keder ve hüzün görmedim; umut ve hayat gördüm. Hatta daha fazlası, o resimlerde kedere meydan okumak vardı. Hayat varsa, ona da meydan okumalıyız ve kutlamalıyız diye düşünüyorum. Buradan kendisine kocaman bir merhaba diyorum. O'nun bir sözü daha beni çok etkiledi. Diyor ki; (Bana çatlak diyebilirler. Derler de. Ancak karanlık hayatımızı aydınlatmak için mutlaka oradan ışık sızan çatlaklara ihtiyacımız vardır). Bu söz beni müthiş iyi hissettirdi. Gerçekten hepimizin hayatında kapkaranlık bölgeler var. Bir sürü sevimsiz, tatsız haberle ve olayla karşılaşıyoruz. Ve bu çatlakları yaratabildiğimiz ölçüde hayatı yaşamaya değer kılıyoruz..."

Hürriyet Ailesi ile ilk tanışmam ise 1987'de oldu. Üniversite öğrencisiydim, Fransız Dili ve Edebiyatı 2'nci sınıftaydım. Bilgisayarın hayatımıza yeni girdiği dönemde katıldığım ve birincilikle bitirdiğim bilgisayar programcılık kursu sertifikamla Hürriyet Gazetesi'nin Adana'daki tesislerine gitmiştim. İş başvurusunda bulundum, "Bizde bilgisayar yok" cevabı ile geri çevrildim.

Sonuç olarak;

44 yıllık hayatımın 23 yılını birlikte geçirdiğim Hürriyet Ailesi'nden 15 Temmuz 2011 tarihi itibariyle ayrıldım. Doğan Haber Ajansı Adana Bürosu İstihbarat Şefliği görevim sona erdi. Bu tarihten sonra 23 yıllık maratonun sonunda soluklanmak için kısa bir tatil yaptım. Ardından bu veda yazımı kaleme aldım. Şu an yaşadığım duyguları, yıllardır çalıştığım, birlikte omuz omuza verdiğim mesai arkadaşlarımın asla hissetmemesini, bu duyguları kendi istekleri ile ayrılma, yine kendi istekleriyle emekliye ayrılma haricinde hiçbir zaman yaşamamalarını diliyorum.

Bugüne kadar birlikte çalıştığım, benim iş yaşamıma katkıda bulunan, yetişmemde emeği olan herkese, ‘Hürriyet Haber Ajansı’ döneminde özellikle askere giderken beni motive eden, vatani görevim sırasında her aradığımda ilgisini esirgemeyen, teskeremi aldıktan sonra ise tereddütsüz bana yeniden iş imkanı sağlayan ve her fırsatta bana olan güvenini dile getiren, benim de güvenine layık olmaya çalıştığım Sn. Uğur Cebeci’ye, yine Hürriyet Haber Ajansı döneminde başlayıp, Doğan Haber Ajansı döneminde devam eden, polis-adliye muhabiri olarak çalışırken bana inanan, güvenen ve bu nedenle büro şefimden önemli her dış görevde beni görevlendirmesini isteyen, son olarak Adana Büro Şefi Orhan Apaydın ile birlikte önce muhabir, ardından yaklaşık 10 yıldır İstihbarat Şefi olarak çalıştığım süreçte, haberdeki ustalıklarıyla, bilgi-birikimi ve tecrübeleriyle benim mesleki olarak gelişmeme, yetişmeme yardımcı olan, bana yön gösteren Sn. Mustafa Eşmen’e, yine Sn. Ahmet Ayhan Al’a,

Yine Sn. Vuslat Doğan Sabancı’nın sözlerine bağlayarak veda yazımı bitirmek istiyorum. Hayatımda hiç tükenmişlik yaşadığımı, karanlık günlerimin olduğunu hatırlamıyorum, böyle bir günüm olduğunu da sanmıyorum. Buna rağmen, bu ayrılığı, Sn. Işınsu Kestelli'nin de söylediği gibi, belki fark edemediğim karanlık dünyanın aydınlanmasını sağlayacak bir çatlaklık olarak değerlendiriyorum. Belki bir gün yine yollarımızın buluşabileceği düşüncesiyle 'hoşçakalın', sağlıkla kalın.

­Yazımı mübarek Ramazan Bayramı’nızı kutlayarak tamamlıyorum. Sağlık, mutluluk, huzur, başarı dileklerimle.

Hakkınızı helal edin.

Saygılarımla

Yüksel EKER

Cep: 0532-4858207

'dha' uzantılı e-postam kullanım dışıdır. Bana 'yukseleker@gmail.com' e-posta adresinden ulaşabilirsiniz.