Koca İstanbul'da yapayalnız bir kız!

İşte o röportaj:

Ve komplekssiz.
Duruma hakim.
Ben daha önce tanışmıyordum.
Böyle biri olacağını da tahmin etmiyordum. Çok çok şaşırdım.
Hızlı tren gibi biri çıktı karşıma.
Enerjik, esprili, hızlı algılayan ve hazırcevap... Şişmanlık deyince onunla konuşmamak olmazdı.
Araya Mehmet Turgut’un harika makinesi de girdi. Rahşan da espriyi patlattı: “Sen ben olmuştun, şimdi de ben sen oldum... ”

İnsanın kilolarıyla barışık olması diye bir şey var mı?
- Yok.
Ama sizde özgüven tavan. Bu bir çelişki değil mi?
- Değil. Çünkü özgüven, insanın sadece bedeniyle alakalı bir şey değil. Özgüven, insana mesleğinden, hayatta durduğu yerden, annesinden babasından, çocukluğundan, doğduğu evden, çocukken dövdüğü ya da dayak yediği çocuklardan geçen bir şey. Özgüveni sadece kilolara yüklemek, bana zayıf geliyor. Şişmanım ama zayıf karakterli değil! Kendini eve kapatan ya da evlenme üzerinden geleceğini kodlayan bir çocuk olarak yetiştirilmedim.

Durun, durun o zaman Mersin’e gidelim! Memleketinize. Cam güzeli mi, sokaklarda büyüyen biri mi?

- Tabii ki sokaklarda büyüyen biri. Dizleri, yaralı bereli. Çocuk gibi çocuk. İstanbul’a 16 yaşında üniversite okumaya geldim.

Niye 16?
- Çünkü ilkokula beş yaşında başladım, lise 16’da bitti, sınavı da ilk girişte kazandım. Ver elini, Marmara Üniversitesi Radyo Televizyon.

13’ÜMDE ŞİŞMANLADIM
16 yaşında elinde bir çanta, koca İstanbul’da yapayalnız bir kız!
 Aynen öyle. Yurtlarda kaldım, zordu ilk yıllar. Şunu fark ettim ki, önemli olan şişmanlık ya da zayıflık değil, önemli olan ne kadar insan olduğun ve hayatta kalabilmek için ne kadar şiddetli mücadele ettiğin...

Siz de deli gibi ettiniz...
- Hem de nasıl!

Tüm o süreçte şişman mıydınız?
- Tabii, tabii. 13 yaşında fıtık ameliyatı oldum, sonra da bağırsaklarımla ilgili bir sorun yaşadım. Üç ay hastane, kortizon iğneleri filan derken kilolar kaldı. Ailemdeki tek şişmanım. Kardeşimi hep, ben havuzdan çıkarken havluyla bekleyen kız olarak hatırlıyorum. Ablasıyla dalga geçmesinler diye... İnsanların bedenimi süzerkenki bakışları pek sevimsizdi de...

İstanbul’da şişman olmak peki...
- Daha şişman hissettim. Tamam, Mersin’de de bakıyorlardı ama o kadar da umurumda değildi, orada daha kendimdim. Burada, bir moda durumu da var. İnsanların birbirine benzemesi ve bir modayı takip etmesi gerek. O yüzden ilk başta kendimi daha şişman hissettim. Ama büyük şehir şoku o kadar daha korkunç bir şeydi ki, bunları hissedecek, düşünecek vaktim olmadı. Çünkü tek motivasyonum vardı: Kazanmak ve İstanbul’a yenik düşmemek.

Her taşralı böyle hisseder...
- Aynen. Var olabilmeye o kadar konsantre oldum ki, unuttum şişman olduğumu. Ve tabii şanslıydım, etrafımdaki insanlar, çalıştığım meslek, kilolarımı gözüme sokmadı. İnsanlar da unuttular benim şişman olduğumu. Ben, söylenmedikçe, aynaya bakmadıkça, hâlâ unutuyorum şişman olduğumu...